Wojciech Staroniewicz
"Alternations"

Wojciech Staroniewicz - saksofon tenorowy i sopranowy
Sławek Jaskułke - fortepian
Michał Barański - kontrabas
Hubert Zemler - perkusja

Leszek Możdżer (gościnnie) - fortepian

Zorganizowany trans, nieograniczona przestrzeń muzyczna w małej salce klubowej, swobodna improwizacja poddana surowym regułom - taką drogą podąża dzisiaj wielu muzyków jazzowych. Uciekać od tego, czy wpisać się w ten nurt? To pytanie zadaje sobie z pewnością każdy lider, zaczynając z nowym zespołem pracę nad nowym materiałem, który, jeśli sprawdzi się w ogniu walki, będzie mógł zmaterializować się na nowej płycie.      Nowy kwartet Wojciecha Staroniewicza jest próbą nieustannego łączenia tych przeciwieństw. Próbą zorganizowania ich z młodymi muzykami, w których grze ściera się stanowczość i łagodność, uporządkowanie i bezład, energia i wyciszenie - niekoniecznie w oderwaniu od siebie.      W tej muzyce jest na pewno więcej przestrzeni, niż w poprzednim projekcie  Staroniewicza. Utwory nie są tak precyzyjnie zorganizowane, partie poszczególnych muzyków nie zazębiają się ze sobą tak ściśle, jak dotąd. Jest oddech, chwila na spojrzenie poza hermetyczny, muzyczny świat, nawet wtedy, gdy wydaje nam się, że siedzimy dokładnie zamknięci w jego środku.

Wojciech Staroniewicz      "Najbardziej melodyjny polski saksofonista". Grał na głównych scenach Jazz Jamboree i Warsaw Summer Jazz Days, poprzedzajac koncerty Kenny'ego Garretta, Chicka Corei i Davida Sancheza. Jest jedynym polskim saksofonistą, który zakwalifikował się do półfinału Międzynarodowego Konkursu Improwizacji Jazzowej w Waszyngtonie.      Jako lider i sideman gra na wielu europejskich scenach jazzowych. Bierze udział w projekcie Fantazja Polska Włodzimierza Nahornego, od wielu lat współpracuje z norwesko-polską grupą Loud Jazz Band. Realizuje wspólny projekt z norweskim pianistą Helge Lienem.      W ostatnich latach koncertuje jako solista z Polską Filharmonią Kameralną Sopot Wojciecha Rajskiego. Także jako solista, z  okazji 100-lecia Sopotu bierze udział w koncercie Cztery pory roku - wiosna. Wykonuje tam napisany przez siebie specjalnie na tę okazję utwór na orkiestrę kameralną i zespół jazzowy. Gra solowe improwizacje w musicalach "Porgy and Bess" i "The Witness" w reżyserii Ryszarda Ronczewskiego.      Staroniewicz otrzymał nominację do nagrody Prezydenta Miasta Sopotu Sopocka Muza 2001. Jest twórcą autorskich projektów muzycznych: "Karambola", "Quiet City", "Hand - made" i "Conversession".

Sławomir Jaskułke      Jest absolwentem Liceum Muzycznego im. Feliksa Nowowiejskiego w Gdańsku. Środowisko jazzowe usłyszało o nim po raz pierwszy podczas V Konkursu Standardów Jazzowych w Siedlcach. Dwukrotnie, w 2001 i 2002 roku, zwyciężył w rankingu Jazz Top magazynu "Jazz Forum" w kategorii "Nadzieja Roku".      Jako lider własnego tria koncertował w Europie, Ameryce Płd., Afryce, Izraelu i USA. Stale współpracuje ze Zbigniewem Namysłowskim. Koncert jego kwintetu na 44. JVC Jazz Jamboree został uznany za najlepszy występ na festiwalu.      Jaskułke ma na koncie współpracę z zagranicznymi jazzmanami, takimi jak David Murray, David Fiuczynski czy Erik Vloeimans. Ważną częścią jego działalności jest komponowanie muzyki do spektakli teatralnych ("Garbaty Anioł Porno", wystawiany w Teatrze Wybrzeże) czy arcydzieł kina niemego ("Wicher", "Joanna D'Arc"). Skomponował też muzykę do projektu Gdańsk - Bremen Jazz Bridge, a w 2006 roku reprezentował Polskę na festiwalu Music Beyond Borders w Hongkongu.       Michał Barański      Urodził się w 1984 roku. Jest absolwentem Wydziału Jazzu Akademii Muzycznej w Katowicach. Już jako czternastolatek został zauważony na warsztatach muzycznych przez amerykańskiego klarnecistę Brada Terry. Wraz z pianistą Mateuszem Kołakowskim i perkusistą Tomaszem Torresem weszli w skład kwartetu Terry'ego, wielokrotnie koncertując w USA i zdobywając szlify u źródeł jazzu.      Jest laureatem nagrody Grand Prix, którą otrzymał na 40. festiwalu Jazz Nad Odrą w kategorii zespołowej. Aniołek Jazzowy na Bielskiej Zadymce Jazzowej przypadł mu w 2005 roku. Otrzymał też główną nagrodę Swingujący Kruk na III Hot Jazz Spring w Częstochowie. Wraz z zespołem Triology (Mateusz Kołakowski - fortepian, Tomasz Torres - perkusja) zajął IV miejsce na Międzynarodowym Konkursie Zespołów Jazzowych Jazz Hoeliaart w Belgii.      Występował w Knitting Factory w Nowym Jorku, na Jazz Bakery w Los Angeles, Vail Jazz Festival w Colorado, w Berklee Performance Center w Bostonie. Współpracuje z amerykańskimi i polskimi jazzmanami: Rogerem Kellaway'em, Williamem Galisonem, Zbigniewem Namysłowskim, Piotrem Baronem, Januszem Muniakem, Grzegorzem Nagórskim, Joachimem Menclem, Maciejem Sikałą, Jose Torresem, Agą Zaryan, Mieczysławem Szcześniakiem, a także z rockową formacją Mate.o, Natalią Niemen i zespołem New Life M oraz chórem gospel Trzecia Godzina Dnia. > strona internetowa Michała Barańskiego < Hubert Zemler      Ukończył Akademię Muzyczną w Warszawie w klasie perkusji. Jako perkusista klasyczny koncertował m.in. z Wielką Orkiestrą Symfoniczną stołecznej Akademii Muzycznej, orkiestrą Sinfonia Varsovia, Polską Orkiestrą Radiową, Filharmonią Narodową, kierowanymi przez Jerzego Maksymiuka, Elmera Bernsteina, Jacka Kasprzyka czy Jana Krenza.       Jako muzyk jazzowy jest laureatem wielu nagród indywidualnych i zespołowych na takich konkursach jak Jazz nad Odrą we Wrocławiu (1999, zespół Galaxy), Jazz Juniors w Krakowie (2000, New Orchestra Wojciecha Pulcyna; 2001, trio Jana Smoczyńskiego), konkurs zespołów jazzowych Sax Clubu w Gdyni (2000, w kwintecie Jacka Namysłowskiego). Wraz z Mukatam Quartet koncertował w Syrii, Jordanii, Egipcie i Libanie.      Nagrywa i koncertuje w kraju i za granicą z różnymi projektami jazzowymi, m.in.: z Wojciechem Staroniewiczem, norweskim pianistą Helge Lienem, Adamem Pierończykiem, Dominikiem Bukowskim, Łukaszem Poprawskim, Jackiem Namysłowskim. Jako timbalero wchodzi w skład międzynarodowej orkiestry salsowej Reia Ceballo - Calle Sol.

 

"CONVERSESSION"

Wojciech Staroniewicz "Najbardziej melodyjny polski saksofonista", grał na głównych scenach Jazz Jamboree, Warsaw Summer Jazz Days poprzedzajac koncerty Kenny Garett'a, Chick'a Corei i Davida Sancheza. Jako sideman gra w wielu zespołach m.in. "Fantazji Polskiej Włodzimierza Nahornego oraz norwesko polskiej grupie "Loud Jazz Band". Jest jedynym polskim sksofonistą, który zkwalifikował się do półfinału Międzynarodowego Konkursu Improwizacji Jazzowej w Waszyngtonie. Jako solista współpracuje z Polską Filharmonią Kameralną Sopot. Przede wszystkim jednak, jest on autorem ciekawych projektów muzycznych: "Karambola", "Quiet City" i "Hand - made".

Piotr Lemańczyk Kontrabasista, gitarzysta basowy i kompozytor należący do grona wybijających się polskich muzyków jazzowych młodego pokolenia. Leader zespołu "Orange Trane", autor projektu "Follow The Soul". W swojej dotychczasowej karierze miał też przyjemność współpracy z wybitnymi liderami m.in.: Januszem Muniakiem, Tamaszem Szukalskim, Piotrem Wojtasikiem, Maciejem Sikałą, Emilem Kowalskim, Sławomirem Jaskułke, Piotrem Baronem i Jakobem Dinesenem.

Brian Melvin (USA) Amerykański perkusista, mający na swoim koncie pięć płyt nagranych z wielkim Jaco Pastoriusem. Najbardziej znana płyta to "Standards Zone" - przez 15 tygodni Nr 1 jazz album. Koncertował z Joe Hendersonem, Mikiem Sternem, Johnem Scofieldem, Michaelem i Randy Breckerem, Bobem Weirem i innymi. Droga muzyczna Briana, to ciągłe doskonalenie i poszerzanie możliwości wykonawczych i wyrazowych perkusji między innymi u Richie Goldberga i Billy Higginsa.  W swoim rodzinnym mieście San Francisco grywał w legendarnym klubie "The Keystone Korner" i tam  zaprzyjaźnił się z Elvinem Jonesem, Artem Blakey, Philly Joe Jonesem, Maxem Roachem i Rashidem Ali. Brian parokrotnie mieszkał w Nowym Jorku, po raz pierwszy już w 1987r gdy grywał jako muzyk sesyjny w klubie Blue Note oraz w trio z Mike'iem Sternem w znanym "55 Bar". To właśnie w tamtym okresie poznał pianistę Dave'a Kikowskiego,  z którym przyjaźni się do dzisiaj i razem współpracują w projekcie Beatlejazz. W latach 1988-99 mieszkał  razem z Al'em Fosterem w Nowym Jorku i koncertował prawie na całym Wschodnim Wybrzeżu USA. Brian Melvin współtworzy wiele projektów muzycznych takich jak Beatlejazz, Fog czy Geografix. Dodatkową jego pasją są przeróżne instrumenty perkusyjne, w szczególności tabla, której tajniki zgłębiał pod okiem takich mistrzów jak Allah Rhaka czy Zakir Hussain. Brian od wielu lat praktykuje Tai Chi   www.brianmelvin.com Publiczność z niecierpliwością oczekiwała występu gwiazd drugiego dnia Krokus Jazz Festiwal i oklaskami zachęcała gości do występu. Ten mały czasowy poślizg spowodowany trudnościami napotkanymi na trasie Sopot - Jelenia Góra muzycy wynagrodzili wytrwałej publiczności niezapomnianym koncertem.   Wirtuozersko brzmiały wszystkie solowe popisy występujących muzyków. Rytmy wygrywane przez czołowego polskiego kontrabasistę Piotra Lemańczyka nagradzane były burzliwymi oklaskami. Grajacy na saksofonie Wojciech Staroniewicz mógł usłyszeć dobiegające z widownia okrzyki zachwytu i podziwu. Jednak najwięcej euforii wzbudzała mistrzowska gra nowojorskiego perkusisty Briana Melvina. "Amerykanin jest rewelacyjny, on nie wystukuje rytmu na perkusji tylko gra muzykę. Mało jest na świecie perkusistów, którzy w tak perfekcyjny sposób opanowali tą umiejętność", powiedział po koncercie Mariusz, jeden z fanów jazzu. Muzycy mimo zmęczenia dwukrotnie bisowali, dzięki czemu publiczność mogła usłyszeć i zobaczyć fantastyczne zgranie zespołu, a improwizacja instrumentalna w ich wykonaniu zapierała dech w piersiach.... Możemy sobie jedynie życzyć jak najwięcej koncertów w podobnym stylu. źródło: http://www.jelonka.com, text: Renata   foto: Maciej Staroniewicz

"Hand-made"

Wojciech Staroniewicz - saksofony
Cezary Paciorek - akordeon
Maciej Grzywacz - gitara
Piotr Lemańczyk - kontrabas
Tomasz Sowiński - perkusja

HAND - MADE to jeden z ostatnich projektów Wojtka Staroniewicza, saksofonisty i kompozytora znanego publiczności od niemal 20 lat.
Wojtek - "najbardziej melodyjny polski saksofonista", grał na głównych scenach Jazz Jamboree, Warsaw Summer Jazz Days poprzedzajac koncert Kenny Garett'a,
Chick'a Corei i Davida Sancheza. Jest jedynym polskim saksofonistą, który został zakwalifikowany do półfinału Międzynarodowego Konkursu Improwizacji Jazzowej w Waszyngtonie - USA, w 1991 roku. Jego zespół gra nowoczesny jazz z elementami muzyki klubowej, funku, drum'n'bassu pozostając jednak w głównym nurcie jazzu akustycznego lat 60 -tych. Nietypowe brzmienie zespołu powstało dzięki zaskakującemu połączeniu saksofonu, gitary i akordeonu. Grający na akordeonie Cezary Paciorek niejako na nowo definiuje rolę tego instrumentu w jazzie. Świeżość i lekkość gitarowych improwizacji Macieja Grzywacza oraz doskonały timeing i energia jednej z najlepszych polskich sekcji rytmicznych: Lemańczyk - Sowiński jest dobrze znana i ceniona przez polskich jazzfanów.

 "Mamy do czynienia z dziełem całkowicie współczesnym, a nie jak zwykle w polskim jazzie z nagraniem, które mogło powstać 20 lub 10 lat temu, ale powstało obecnie z czystego zapóźnienia naszego środowiska względem Nowego Jorku czy Londynu."

Tomasz Rozwadowski - Dziennik Bałtycki

"- tymczasem Staroniewicz nagrał wraz z Paciorkiem, Grzywaczem, Lemańczykiem i Sowińskim płytę znakomitą. Bezsprzecznie najlepszą w swojej karierze, pełną pomysłów, energii, zmian nastroju; w sposób wyważony czerpiącą zarówno z tradycji, jak i z jazzowej współczesności."

Jarosław Kurek - Kuryer Sopocki

"Jego kwintet przedstawia muzykę będącą mieszanką technicznej biegłości rodem z lat 80. z komedowskim zaśpiewem popartym brzmieniem akordeonu. Wypada to bardzo ciekawie, zwłaszcza że i kompozycje podkreślają walory muzyków. Staroniewicz dysponuje własnym tonem saksofonu, kojarzącym się z latami sześćdziesiątymi, co ciekawie koresponduje z obraną stylistyką."

Grzegorz Mucha - Diapazon

"...Już same kompozycje determinują nastrój płyty i odbierane wrażenia. Brzmią one bardzo współcześnie a jednocześnie są sympatyczne w odbiorze. Nie są "przerafinowane". Te pozytywne wrażenia potęgują bardzo ciekawe aranżacje i oryginalne brzmienie uzyskiwane przez zespół."
"...Gra Wojciecha Staroniewicza zarówno w tematach jak i w partiach solowych robi wrażenie bardzo dojrzałej. Nie ma tu "fajerwerków" i upajania się własną techniką. Jest natomiast mistrzowskie budowanie nastroju i perfekcyjne frazowanie. To bardzo szlachetne, intelektualne granie."

Michał Walczuk - "Informator Kulturalny Stolicy"

"Karambola"

Wojciech Staroniewicz - saksofon tenorowy, sopranowy
Robert Majewski - trąbka, flugelhorn
Grzegorz Nagórski - puzon
Cezary Paciorek - fortepian
Olgierd Walicki - kontrabas
Cezary Konrad - perkusja
Nippy Noya - konga i inne instrumenty perkusyjne

"Wiem dobrze o co mi chodzi i nie zamierzam z tego niczego popuścić" - można by przyjąć taką, że taką dewizę założył sobie autor przy realizacji niniejszej płyty. I natychmiast brewka unosi się w grymasie zdziwienia: podobne credo znamionuje raczej muzyków o dużej dojrzałości, tymczasem Wojtek Staroniewicz to jakby wieczny młodzik czekający w drugiej linii na możliwość awansu. Wyjaśnijmy więc, że nie taki to młodzik, o czym nie tylko nazwisko wyraźnie świadczy. Jak tylko daleko wstecz pozwala mi sięgnąć pamięcią moja skleroza Staroniewicz już był i grał, aczkolwiek w naszym kraju zostać tenorzystą zauważonym nie jest łatwo ze względu na ogrom konkurencji. Mozolnie pracował na swe artystyczne szlify i kiedy je wreszcie osiągnął było już pewnie za późno aby komukolwiek chciało się zmieniać raz przyjęte zaszufladkowanie. Teraz jednak nie ma rady, trzeba będzie drodzy państwo pozamieniać w komodzie pięterka.

Ostatnie lata to gwałtowne przepoczwarzanie Wojtka. Potrafi nie tylko wygrać wszystko co mu potrzebne do muzycznej wizji ale ma też tej wizji obraz sprecyzowany. Poprzez kompozycje o indywidualnym posmaczku, poprzez niebagatelne aranżacje (Summertime!), wreszcie poprzez narzucenie nawet tym wcześniej rozpoznanym i uznanym partnerom jednolitego klimatu. Jest to narzucenie na sposób jazzowy, tz.: grajcie po swojemu i czujcie się jak u siebie w domu, ale równocześnie tak żeby nie zmieniać obrazu całości. A ponieważ obraz ma wyostrzone i sensowne kontury więc też i koledzy nie mają z nim problemów a raczej uciechę czystą. Przynajmniej takie odnosi się wrażenie słuchając, a o nic innego nie chodzi.

Staroniewiczowa muzyka reprezentuje zdrowy współczesny jazz, mocno zakotwiczony po trosze w Coltreanie a po trosze w najlepszych tradycjach Messengersów i bez wątpienia należący do szkoły Trójmiejskiej, czyli tej która od lat budzi zdumienie i podziw naszego środowiska. Tej samej, która kojarzy nam się przede wszystkim z sekstetem Leszka Możdżera ale która mocno się zdążyła rozrosnąć i wciągnąć w swą orbitę wielu muzyków z innych geograficznych regionów. Szkoła nie polega jednak na jakiejkolwiek schizmie, oparta jest raczej o uniwersalne jazzowe wartości i jedyne co odrzuca a priori to wszelkiego rodzaju wpadanie w schematy. Dlatego traktujemy ją raczej jak znak jakości a nie ramy czy bariery, i dlatego mimo, że w zespole mamy aż czterech autentycznych aborygenów z Trójmiasta, pozostali nie czują się wśród nich wyobcowani.

Z całą pewnością Nippy Noya nie należy do gdyńsko - gdańskich autochtonów. Powszechnie się mniema, że perkusyjne „przeszkadzajki" to takie zabawki o zdobiącym charakterze, jednak nie mające znaczącego wpływu na to co się w zespole dzieje. Ale nie w ręku mistrza. Nippy Noya potrafił zarazić resztę swą pasją i jego wkład jest niebagatelny, mam wrażenie, że także w utworach, w których udziału nie bierze. To chyba jedna z tajemnic udzielania się atmosferki. Pierwszy zgrabnie ją przejmuje Czarek Konrad, najbliższy Nippy'emu duchowy partner. Trudno żeby było inaczej bo po pierwsze poznaniacy znani są ze swego poważnego podejścia do zadań a po drugie Czarek to Czarek - nie na darmo przez lata siedział w zespołach Namysłowskiego, pamiętnym Travelling Birds i wreszcie własnych ważnych formacjach.

Olo Walicki zdobywał doświadczenia gdzie tylko się dało: od Szwagra Kolaski po cytowanego już Namysłowskiego a na scenie wybrzeża jest Wszędobylskim od lat.

Cezary Paciorek - przez lata przyszło mu żyć w cieniu Możdżera ale też wyrósł na godnego zmiennika obdarzonego własnymi cechami szczególnymi. Mnie także było dane przeżyć z nim kilka euforycznych momentów, jakich wszystkim kolegom życzę.

Grzesio Nagórski - kiedy po latach spędzonych w USA powrócił do Polski wszyscy chcieli i chcą z nim grać i każdy coś tam z jego usług uszczknął, szkoda tylko że narazie tak niewiele płyt dokumentuje jego pasję do grania fraz określanych jako niemożliwe do zagrania na puzonie. W ten sposób popsuł już nie jeden głupi dowcip o niższości tego instrumentu. "Idzie Grześ przez wieś worek dźwięków niesie, a przez dziurkę frazy ciurkiem sypią się za Grzesiem" - szkoda, że koniec końców pan Tuwim musiał ten wierszyk zmienić.

Robert Majewski - jeśli jeszcze nie wiecie czego można po Robercie oczekiwać to szkoda czasu żebym wam to tłumaczył.

Wreszcie Wojtek Staroniewicz o którym, mam nadzieję, najważniejsze już powiedziałem. Oby więcej w życiu nie zdarzały mu się żadne karambole, a gdyby się tego uniknąć nie dało - niech to będzie Karambola w takim właśnie stylu.

Jan Ptaszyn Wróblewski.

W muzyce formacji Staroniewicza imponuje spokój, jakaś niepojęta kontemplacja czasu. Muzycy wyzbywszy się pośpiechu przemawiają do słuchacza powoli - tak, by wszystko, co mają do powiedzenia zostało właściwie odczytane. Na wypowiedzenie się lider udostępnia dowolną liczbę chorusów, koledzy natomiast nie nadużywają jego uprzejmości. Muzyczne szlachectwo.

Piotr Iwicki - Jazz a` go-go.

Wojtek Staroniewicz... jako muzyk jest on instrumentalnie perfekcyjny, emocjonalnie dojrzały, znakomicie łączy w swojej grze Yang - Coltrane'a i Ying - muzyków zachodniego wybrzeża. Jego saksofon sopranowy brzmi czasami wręcz jak obój Paula McCandlessa z grupy Oregon.

Grzegorz Tusiewicz - Onet Jazz.

"Quiet City"

Wojciech Staroniewicz - saksofon tenorowy i sopranowy
Andrzej Jagodziński - fortepian
Adam Cegielski - kontrabas
Cezary Konrad - perkusja

"Quiet City" to produkcja całkowicie akustyczna, prezentująca nam Staroniewicza, jakiego dobrze nie znamy. Tutaj artysta gra całkowicie siebie, wykonując wyłącznie własne kompozycje - począwszy od ostrego, bezkompromisowego, nowoczesnego jazzu, po nastrojowe, szczere i prawdziwe ballady. Piękne. Słuchając zwłaszcza tych ostatnich, myślimy o klimacie utworów Krzysztofa Komedy, które miały w sobie moc bycia i trwania. Być może zawdzięczały to swej, a raczej iście Komedowej muzykalności. Właśnie... Podobnie rzeczy mają się u Wojtka. Jego charakterystyczne, mające w sobie coś ze słowiańskiej melodyki utwory łatwo wpadają w ucho, chociaż - proszę mi wierzyć - wcale nie są proste czy banalne. Można ich słuchać i słuchać, i za każdym razem odkrywać coś nowego.

Paweł Smoliński - Jazz magazine

Włodzimierz Nahorny
"Fantazja polska"